Beetje dichter

voor Katrien

Ik hou van de geborgenheid
die in jouw lichaam verborgen ligt.
Donsdekens, haardvuur, warme chocolademelk.
Alsof jij dit alles uitgevonden hebt
en het daarna in een kastanjebruin bedje
van wimpers 'welterusten' hebt gezegd.

Net zoals dit hoopje woorden hier
zich vol hoop genesteld heeft
in dit eenzame papier.
Wachtend op jouw ogen, je blik.
Op het uitgelezen ogenblik.

Want in jouw handen lijden deze
woorden geen kou. Als werden ze er
door een beetje dichter bij elkaar gebracht.